Binnen de bankensector voltrekt zich een stille revolutie die veroorzaakt wordt door het nieuwe Basel II akkoord. Wat is er aan de hand? In Basel vergaderen elke drie maanden vertegenwoordigers van de centrale banken van de belangrijkste industrielanden (de G10) over de mondiale harmonisatie van de reglementering van het geld en kredietwezen. In 1988 werd het zogenaamde Basel I kapitaalakkoord getekend, dat de solvabiliteitseisen regelde waaraan alle banken van de aangesloten landen aan moesten voldoen. In 2001 is dit akkoord aangepast aan de eisen van deze tijd. Dit zogenaamde Basel II Capital akkoord gaat in op 1 januari 2007.

De oude solvabiliteitseis van 1988 verplichtte banken om minimaal 8% van hun totale uitstaande leningen te financieren met eigen vermogen (minimum solvabiliteit). Hierop waren slechts enkele uitzonderingen van toepassing zoals bijvoorbeeld leningen aan overheden, waarvoor geen buffer verplicht was. Thans regelt het Basel II akkoord een meer gedifferentieerde berekening. De diverse soorten kredieten, zoals staatspapieren, interbancair, projectfinancieringen, deelnames of de retail markt voor bedrijven en particulieren, worden in klassen met afwijkende risicoprofielen geclusterd. Voor elke cluster gelden afzonderlijke eisen voor de vaststelling van het werkelijke risico’s. Basel II wijkt derhalve af van de rigide standaardregel van het oude akkoord, waarin goede en slechte kredieten werden samengevoegd. Het Basel II akkoord repareert als het ware de gebrekkige correlatie tussen kapitaalvereisten en het werkelijke risico’s. Maar er is meer veranderd. Voor het managen van het kredietrisico kent Basel II een uit drie stappen opgebouwde aanpak, pilaren genaamd.

Klik hier voor het complete artikel